ได้ไปติดต่อหลวงพ่อวัดหลุมดินแล้วท่านให้ตั้งชื่อเอาเองตามความเหมาะสมกับสภาพสถานที่นั้น ๆ
ให้อักษรขั้นต้นด้วย ป ผ พ ภ ม ส ษ ศ รุจิราจึงเสนอเจ้ว่าชื่อ SAWATDEE FOOD เพราะฝรั่งอ่านแล้วคงรู้ว่าเป็นร้านของคนไทย และถือว่าเป็นการขึ้นต้นด้วยตัว ส พระท่านว่าดวงคนนี้น่าจะขายเครื่องดื่มประเภทของเมาแบบปรุงหลายรส แต่รุจิราไม่เห็นด้วยนะเพราะกลัวจะเป็นมิจฉาอาชีวะ ทำไมพระจึงแนะนำอย่างนี้นะ
กลับมาตรวจดูที่ Mail ของตนเองปรากฏว่าไม่พบเลยพิมพ์เข้า HomePage ของตนเองเก็บไว้เลยเพราะกลัวเรื่องจะหาย
วันศุกร์ที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2551
วันจันทร์ที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
ภูมิปัญญาท้องถิ่น 1


ผ้าซิ่นตีนจก หรือผ้าซิ่นเชิงจก ของชาวบ้านคูบัว เมืองราชบุรี เป็นวัฒนธรรมที่ถูกสืบทอดกันมาในกลุ่มสตรีขาวลาวและไทยโยนกที่อพยพเข้ามาอยู่ที่บ้านคูบัวแห่งนี้เป็นลักษณะคล้ายลายผ้าซิ่นของชาวลับแล เมืองอุตรดิตถ์ และชาวศรีสัชนาลัย เมืองสุโขทัย ที่เรียกว่าลายยกมุก แต่ในบางครั้งก็เป็นการทอแบบมัดหมี่ผสมเช่นเดียวกับชาวอิสาน
ภูมิปัญญาท้องถิ่น 2


ภูมิปัญญาท้องถิ่น 3


นายจือเหม็ง แซ่อึ้ง เป็นชาวจีนโพ้นทะเล ที่มาเมืองไทย เมื่ออายุ ๒๓ ปี นายจือเหม็ง สนใจงานศิลปะ เครื่องปั้นดินเผา มาตั้งแต่เด็ก เป็นคนบุกเบิก ทำอุตสาหกรรม เครื่องปั้นดินเผา ที่จังหวัดราชบุรี และทำให้ เครื่องปั้นดินเผา ของจังหวัดราชบุรี โดยเฉพาะโอ่งมังกร มีชื่อเสียง ไปทั่วประเทศ
วันอังคารที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2551
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)